شهید حمید آزادملکی، مکانیک ۱۷ ساله اهل رشت که برای تأمین معاش خانواده درس را رها کرده بود، با وجود سن کم، چنان عشق به جبهه در دل داشت که سرانجام در ۲۳ آذر ۱۳۶۲ بر اثر انفجار مین در منطقه امامزاده محمد (ع) کرج به شهادت رسید.

شهید رجب آتش‌زمزم، کشاورز ۵۷ ساله اهل ازنا و ملایر، در حالی که دو پسرش در جبهه بودند و خودش تازه از بیمارستان مرخص شده بود، با شور جوانی راهی جبهه شد و تنها ۲۵ روز پس از اعزام، در عملیات کربلای ۵ به شهادت رسید.

شهید فرجاد آذردار، نوجوان ۱۹ ساله اهل کرج که تحصیلاتش را ناتمام گذاشت تا به ندای «هانای یاوران» لبیک گوید، در سوم شهریور ۱۳۶۶ و در عملیات پدافندی دوپازا، ترکش دشمن به زندگی کوتاه و حماسه‌آمیزش پایان داد، اما نامش را در بهار شهدا جاودانه کرد.

در سرمای نفس‌گیر مرز سومار، چشمان تیزبین غلامرضا بی‌وقفه مرزهای میهن را می‌پایید، بی‌آنکه بداند در آن سوی دیار، تولدی در انتظار است و شهادتی در کمین...

یوسف آب باریکی، کودک ۵ ساله باخترانی، در دوم آذرماه ۱۳۶۵ در پی بمباران هوایی منطقه سجادیه این شهر به دست نیروهای بعثی عراق به شهادت رسید.

در آستانه سالگرد شهادت شهید سعید اقبال، تصاویر به یادگار مانده از این نوجوان رزمنده، روایتگر چهره‌ای مصمم و عاشق از سوم‌دبیرستانی است که در ۱۶ سالگی با اصابت ترکش به پیشانی در عملیات "محرم" به آرزوی دیرینه‌اش رسید.

شهید «سعید نومیری» که در سنین نوجوانی به بسیج پیوست، در جریان دفاع مقدس و در نبرد با دشمن متجاوز در منطقه پنجوین به شهادت رسید و پیکر مطهرش در کربلای جبهه ها بر جای ماند.

راکت هواپیمای دشمن، علی احمدی را در مسیر حمل مهمات به شهادت رساند؛ مردی که دیپلمه علوم اقتصادی بود و در بحبوحه جنگ، سنگر دفاع از میهن را به پشت میز اداری ترجیح داد. اینک روایتی از زندگی کوتاه و مسئولیت‌پذیر شهیدی که در ۴۲ سالگی، سه فرزند و همسری را تنها گذاشت تا نامش در بهشت زهرا جاودانه شود.

او که در هیاهوی انقلاب، صدایش به گوش می‌رسید و در دل کارگاههای کرج، عشق به امام و میهن را در سینه داشت، سرانجام در هجده سالگی، با سری خونین در شرهانی، به آرزوی دیرینه‌اش رسید. اینجا داستان زندگی کوتاه، اما پُرطنین شهید «علی اله‌یاری» است؛ رزمنده‌ای که همچون برادری مهربان در دل خانواده و جبهه می‌درخشید.

در هیاهوی کارخانه جنرال استیل، دست‌هایی که با فلز سرد کار می‌کرد، گرمای عبادت را در دل داشت. محمد اسدی، کارگر زنجانی که از هفت‌سالگی نمازش را به پا داشت، در بیست‌وهشت‌سالگی با شهادت در سوسنگرد، وصال معشوق را در آغوش کشید. اینک روایت زندگی مردی که به خانواده‌اش گفت: "ناراحت نباشید، افتخار کنید.