شهید «محمد مریدی» در وصیت‌نامه‌اش می‌نویسد: پیامم به مردم شهیدپرور ایران این است که امام را تنها نگذارند و راه شهدا را ادامه دهند و جبهه‌ها را خالی نگذارند.

برادر شهید تعریف می‌کند: آخرین باری که به مرخصی آمد، برای شرکت در مراسم تشییع یکی از دوستانش بود؛ دوستی که او هم سرباز بود و در یک حادثه تصادف جانش را از دست داده بود. برای همین به خانه آمد و حدود ۲۰ روز پیش ما ماند. در این مدت، حرف‌هایی می‌زد که آن زمان شاید معنایش را نمی‌فهمیدیم. به فامیل و دوستان گفته بود که می‌رود و دیگر برنمی‌گردد.

نوید شاهد استان هرمزگان زندگی‌نامه شهید والامقام «رمضان زرگری» را برای علاقمندان منتشر می‌کند.

جانباز سرافراز «مصطفی عربی» درباره نحوه حضورش در جبهه چنین روایت می‌کند: نخستین بار در سال ۱۳۶۴ به منطقه پدافندی شلمچه اعزام شدم. پس از آن، در عملیات کربلای یک و آزادسازی مهران نیز حضور داشتم. بار سوم، به دلیل مجروحیتم، از طریق بسیج به جبهه اعزام نشدم و از طریق جهاد وارد جبهه شدم. بار چهارم نیز از طریق ناو تیپ کوثر به جبهه اعزام شدم و از همان‌جا به استخدام سپاه درآمدم.

شهید «عباس قطارانی‌نژاد شب تار» در وصیت‌نامه‌اش می‌نویسد: دوستان من، نماز را هرگز فراموش نکنید. یار و یاور امام باشید و با پدر و مادر خود مهربان و با عاطفه باشید تا خداوند متعال از شما راضی و خشنود باشد.

پایگاه اطلاع‌رسانی نوید شاهد استان هرمزگان تصاویر به یادگار مانده از شهید «عباس قطارانی‌نژاد شب تار» را برای علاقه‌مندان منتشر کرد.

جانباز سرافراز «اسلام بهادری» درباره نحوه مجروحیتش در جبهه چنین روایت می‌کند: به عنوان سرباز ژاندارمری در پاسگاه مرزی واقع در منطقه اندیمشک خدمت می‌کردم. بر اثر اصابت خمپاره تانک، موج انفجار من را گرفت و ترکش نیز به صورت سطحی به بدنم اصابت کرد. پس از مجروح شدن، برای مداوا به بیمارستان منتقل شدم و پس از بهبودی، دوباره عازم جبهه شدم.

نوید شاهد هرمزگان پلاک شناسایی به جا‌مانده از شهید «منصور کمالی کلوچانی» را منتشر می‌کند.

شهید «منصور کمالی کلوچانی» در وصیت‌نامه‌اش می‌نویسد: قدر این انقلاب را بدانید و به دنبال ابراهیم زمانتان بروید که بهترین امور، اسلام می‌باشد و خدا نکند حرفی برخلاف آن بزنید.

شهید «پرویز صالحی جنتی» جوانی از روستای دهیری رودان بود که با آغاز جنگ، مسیر زندگی‌اش رنگ دیگری گرفت؛ پس از ترک تحصیل و گذراندن دوران سربازی، راهی جبهه شد و هجدهم شهریور ۱۳۶۴، در منطقه سیدکان عراق، در حالی که آیات قرآن را زمزمه می‌کرد، سر بر خاک نهاد و به سوی معبودش پر کشید؛ رفت و تنها نام و یادش ماند و پیکری که هنوز چشم‌انتظار بازگشتش هستند.