و اين با ر واقعيت است

مرقد مطهر امام خميني از فاصله چند كيلومتري نمايان مي شد. مسعود پيكان را در محوطه پارك مي كند.به حرم

ملكوتي امام مي رسم . زمين آستانه را مي بوسم، گريه مي كنم. اينجا ديگر عراقيها نيستند تا مانع زيارت و دعا

شوند. هر چه در دل دارم با امام درميان مي گذارم، همچون بچه اي درد دلهايم را به پدر مي گويم و...

در عين حال ترس دارم، ترس از اينكه نكند، باز هم خواب مي بينم!

ولي نه! اين بار خواب نمي بينم ،بيدارم ! و به لطف خاي منان از قفس آزادم!

حسين تمنايي