گناه این بچه‌ها چه بود؟/ علیرضا آرزو داشت خلبان شود
به گزارش خبرنگار نوید شاهد، شهید «علیرضا شهر جور» فرزند جواد شهرجو و فوزیه رنجبری، کوچک‌ترین فرزند خانواده، دوازده فرودین ماه سال ۱۳۹۷ متولد شد. او در سال تحصیلی ۱۴۰۴ دانش‌آموز کلاس اول مدرسه شجره طیبه میناب بود. علیرضا در نهم اسفندماه ۱۴۰۴، در پی بمباران هوایی دشمن آمریکایی _ صهیونی به مدرسه شجره طیبه میناب، به شهادت رسید و خانواده‌اش را در سوگ فقدان خود نشاند. او پسری هشت‌ساله بود که در کنار دنیای کودکانه‌اش، آرزو‌های بزرگی در سر داشت و می‌خواست در آینده خلبان شود.
فرزندی مهربان که همیشه به فکر دیگران بود
علیرضا خیلی بچه خوب و مهربانی بود. از همان بچگی اخلاق خاصی داشت. خیلی آرام بود و کمتر پیش می‌آمد که سر و صدا کند یا بخواهد شلوغ‌کاری کند. معلمش همیشه از او تعریف می‌کرد و می‌گفت بچه خوبی است. در خانه هم خیلی به من کمک می‌کرد. از بین سه فرزندم، علیرضا بیشتر از بقیه به کار‌های خانه توجه داشت. هر کاری از دستش برمی‌آمد انجام می‌داد و اگر می‌دید من مشغول کاری هستم، کمکم می‌کرد. من و پدرش از این اخلاقش خیلی خوشحال بودیم.
یکی از خصوصیات خوبش این بود که خیلی دست‌ودلباز بود. هر خوراکی‌ای که با خودش به مدرسه می‌برد، بین دوستانش تقسیم می‌کرد. دوست نداشت فقط خودش چیزی داشته باشد و بقیه دوستانش از آن محروم باشند. اگر می‌دید یکی از بچه‌ها مداد یا پاک‌کن ندارد، وسایل خودش را به او می‌داد تا بتواند از آن استفاده کند. علیرضا بچه‌ای نبود که نسبت به اطرافیانش بی‌تفاوت باشد. اگر می‌دید دوستش چیزی لازم دارد، تا جایی که می‌توانست به او کمک می‌کرد. خیلی مظلوم و کم‌حرف بود. از آن بچه‌هایی نبود که زیاد حرف بزند یا خودش را نشان بدهد، اما محبتش را با رفتارهایش نشان می‌داد.
دانش‌آموزی که زنگ تفریح هم به معلمش کمک می‌کرد
معلم علیرضا خیلی از او راضی بود. همیشه وقتی با من صحبت می‌کرد، از رفتار و اخلاقش تعریف می‌کرد. علیرضا حتی زنگ تفریح هم خیلی اهل بازی و شلوغ‌کاری نبود. بیشتر وقت‌ها کنار معلمش می‌ماند و به او کمک می‌کرد. مثلاً در کار‌های کلاس و تصحیح دفتر بچه‌ها، معلمش را همراهی می‌کرد. برای همین معلمش همیشه از او راضی بود. مدیر مدرسه هم همین‌طور بود. هر وقت با من صحبت می‌کرد، از علیرضا تعریف می‌کرد و می‌گفت پسرت خیلی آرام و متین است. من از حرف‌های معلم و مدیرش متوجه می‌شدم که در مدرسه هم همان اخلاقی را دارد که در خانه داشت. نه اهل دعوا بود، نه شلوغ‌کاری می‌کرد و نه دوست داشت کسی را اذیت کند. همیشه سعی می‌کرد با آرامش رفتارکند.
پسری که بدون مادرش به بیرون از خانه نمی‌رفت
علیرضا خیلی به من و پدرش وابسته بود. اصلاً دوست نداشت تنهایی به کوچه برود و با بچه‌ها بازی کند. اگر می‌خواست بیرون بازی کند، به من می‌گفت مامان، تو هم بیا بنشین تا من بازی کنم. همیشه دوست داشت من کنارش باشم. می‌گفت تنهایی دوست ندارم بیرون بروم. وقتی از مدرسه به خانه می‌آمد، اولین کاری که می‌کرد این بود که من و بابایش را بغل می‌کرد و می‌بوسید. هر طرف که می‌آمد، اول سراغ ما را می‌گرفت و محبتش را نشان می‌داد.
پدرش گاهی می‌گفت این بچه چرا این‌قدر ما را می‌بوسد؟ آن موقع نمی‌دانستیم این همه محبت برای چیست. حالا که به آن روز‌ها فکر می‌کنم، بیشتر دلم می‌گیرد. علیرضا همیشه با بغل کردن و بوسیدن، علاقه‌اش را به ما نشان می‌داد. با سبحان، برادرش، هم خیلی بازی می‌کرد. در خانه با هم سرگرم می‌شدند و اسباب‌بازی بازی می‌کردند. علیرضا کوچک‌ترین فرزند خانواده بود و برای من و پدرش جایگاه خاصی داشت.
قولی که برای خرید دوچرخه داده بودیم
وقتی علیرضا سه سالش بود، برایش یک دوچرخه خریده بودیم. مدتی با همان دوچرخه بازی می‌کرد، اما وقتی بزرگ‌تر شد، دوچرخه برایش کوچک شد. به من می‌گفت مامان، این دوچرخه دیگر برای من کوچک شده، یک دوچرخه بزرگ‌تر برایم بخر. ما هم دوست داشتیم خواسته‌اش را برآورده کنیم، اما شرایط مالی پدرش اجازه نمی‌داد. به او قول دادیم وقتی به مدرسه رفت، برایش یک دوچرخه خوب و بزرگ بخریم. علیرضا هم همیشه می‌گفت من یک دوچرخه خیلی بزرگ می‌خواهم. قرار بود بعد از رفتنش به مدرسه و قبول شدن، برایش دوچرخه بخریم، اما متأسفانه فرصت نشد. هنوز هم وقتی به این موضوع فکر می‌کنم، ناراحت می‌شوم. ما به او قول داده بودیم و نتوانستیم آن قول را عملی کنیم. شاید برای دیگران یک دوچرخه خواسته بزرگی نباشد، اما برای علیرضا و خیلی مهم بود و با شوق درباره‌اش حرف می‌زد.
آخرین خاطره؛ کمک به رنگ‌آمیزی خانه در کنار پدر
روز جمعه هشتم اسفندماه، پدر علیرضا مشغول رنگ‌آمیزی خانه و خانه‌تکانی بود. دو پسر دیگرم همراه پدرشان نرفته بودند، اما علیرضا خودش همراه بابایش رفت تا کمکش کند. آن روز با پدرش مشغول رنگ زدن خانه بود. کار رنگ‌آمیزی هنوز تمام نشده بود که علیرضا به بابایش گفت: خانه را کامل رنگ نکردیم؛ بگذار من از مدرسه برگردم تا با هم بقیه خانه را رنگ کنیم.
علیرضا خیلی دوست داشت به پدرش کمک کند. وقتی می‌دید بابایش کاری انجام می‌دهد، خودش هم همراهش می‌شد. آن روز هم با پدرش کار کرده بود و قرار گذاشته بودند که بعد از برگشتن از مدرسه، دوباره با هم کار را ادامه بدهند. اما دیگر این فرصت پیش نیامد. بعد از آن حادثه، پدرش هم نتوانست رنگ‌آمیزی خانه را ادامه بدهد. آن کار ناتمام ماند و قول علیرضا هم برای برگشتن از مدرسه و کمک به پدرش عملی نشد.
روز حادثه؛ انتظار پدر پشت در‌های مدرسه
آن روز معلم علیرضا با من تماس گرفت. ساعت ۱۱ و ۱۷ دقیقه بود که زنگ زد و گفت برای بردن علیرضا به مدرسه بیا. حرفی درباره اتفاقی که افتاده بود به من نگفت. ساعت ۱۱ و ۲۳ دقیقه مدرسه را هدف قرار داده بودند. پدر علیرضا آن موقع سر کار نقاشی ساختمان بود. من به او خبر دادم که معلم علیرضا تماس گرفته و گفته برای بردن بچه به مدرسه برود. پدرش هم کارش را تعطیل کرد و راه افتاد تا خودش را به مدرسه برساند.
در مسیر، به سر کوچه مدرسه رسیده بود که موشک دوم اصابت کرد. بر اثر موج انفجار به زمین پرتاب شد و آسیب زیادی دید. بعد از آن هم گوش‌هایش مشکل پیدا کرد و برای درمان و بهتر شدن شنوایی‌اش چندین بار به پزشک مراجعه کردیم. علیرضا داخل مدرسه منتظر پدرش بود تا دنبالش بیاید. من هم در خانه بودم. صدای انفجار را شنیدم، اما ابتدا نمی‌دانستم چه اتفاقی افتاده است. همسایه‌ها به من گفتند مدرسه را زده‌اند. وقتی فهمیدم مدرسه شجره طیبه بوده، با فرزند بزرگ‌ترم به سمت مدرسه دویدم. وقتی به آنجا رسیدم، دیدم مدرسه دیگر مثل قبل وجود ندارد. خیلی وضعیت سختی بود. هرچه با پدر علیرضا تماس می‌گرفتم، جواب نمی‌داد و من نمی‌دانستم چه اتفاقی برای پسرم افتاده است. فقط می‌خواستم هر طور شده خبری از علیرضا پیدا کنم.
شناسایی پیکر فرزندم؛ از دندان‌ها تا یک جفت کفش
بعد از حادثه، شرایط پیکر‌ها خیلی سخت بود. پیکر‌ها یا سوخته بودند یا به‌گونه‌ای آسیب دیده بودند که شناسایی آنها آسان نبود. ما سه روز بعد توانستیم پیکری را شناسایی کنیم و به تصور اینکه متعلق به علیرضاست، او را دفن کردیم. در آن مرحله با دیدن دندان‌ها فکر کردیم پیکر فرزند خودمان است. اما بعد از مدتی از ما آزمایش گرفتند تا اگر دست یا پای دیگری از پسرمان پیدا شد، بتوانند با آزمایش مشخص کنند متعلق به چه کسی است.
بعد به ما اطلاع دادند که پیکر دیگری پیدا شده است. وقتی برای پیگیری رفتیم، گفتند پیکری که قبلاً دفن کرده‌اید متعلق به علیرضا نیست و پیکر واقعی او پیدا شده است. برای من خیلی سخت بود که دوباره با چنین خبری روبه‌رو شوم. به من گفتند نگران نباش، نشانه‌ای از علیرضا برایت گذاشته‌ایم. وقتی برای شناسایی رفتم، فقط یک جفت کفش سوخته را به من نشان دادند و گفتند ببین می‌توانی کفش پسرت را بشناسی؟
وقتی کفش را دیدم، شناختم. همان کفشی بود که پای علیرضا بود. با دیدن آن مطمئن شدم که پیکر متعلق به فرزند خودم است. این‌طور توانستیم علیرضا را شناسایی کنیم. روز‌های بسیار سختی را پشت سر گذاشتیم. ابتدا فکر کردیم پیکر را شناسایی کرده‌ایم، اما بعد متوجه شدیم اشتباه شده است. دوباره آزمایش و پیگیری انجام شد تا توانستیم پیکر واقعی علیرضا را تحویل بگیریم.
روز دانش‌آموز؛ خاطره پرچم ایران و بادکنک
پارسال برای روز ۱۳ آبان، روز دانش‌آموز به ما گفته بودند بچه‌ها یک پرچم ایران و یک بادکنک همراه خودشان به مدرسه ببرند. من هم برای علیرضا پرچم و بادکنک خریدم. خیلی خوشحال بود و می‌گفت می‌خواهم مدرسه برایمان جشن بگیرد. آن روز پرچم ایران و بادکنکش را با خودش به مدرسه برد. برای من هم دیدن خوشحالی‌اش خیلی قشنگ بود. او مثل بقیه بچه‌ها دوست داشت در جشن مدرسه شرکت کند و در کنار دوستانش باشد. امسال وقتی فیلم‌های پارسال را می‌بینم، خیلی ناراحت می‌شوم. فکر می‌کنم اگر علیرضا بود، الان در مدرسه کنار دوستانش بود و برای روز دانش‌آموز آماده می‌شد. امسال جای او در میان دانش‌آموزان خیلی خالی است.
من دوست داشتم علیرضا در درس‌هایش قوی‌تر شود. برای همین با مدیر مدرسه صحبت کردم که دوباره کلاس اول ثبت‌نامش کنند تا حروف و درس‌هایش را بهتر یاد بگیرد. حتی با وجود اینکه او را برای کلاس دوم ثبت‌نام کرده بودند، من اصرار داشتم دوباره کلاس اول باشد تا پایه درسی‌اش قوی‌تر شود. مدیر مدرسه به من می‌گفت علیرضا خوب می‌نویسد و نیازی نیست دوباره کلاس اول بماند، اما من دوست داشتم بیشتر یاد بگیرد و در درس‌هایش پیشرفت کند. هیچ‌وقت فکر نمی‌کردم همین سال تحصیلی، آخرین سال حضورش در مدرسه باشد.
آرزوی خلبان شدن؛ رؤیایی که ناتمام ماند
علیرضا همیشه می‌گفت دوست دارم خلبان شوم. خیلی دوست داشت بزرگ شود و خلبان شود. ما هم دوست داشتیم بزرگ شدنش را ببینیم، درس بخواند و به آرزوهایش برسد. وقتی به این فکر می‌کنم که علیرضا هنوز بچه بود و چقدر آرزو داشت، دلم می‌گیرد. او تازه به مدرسه رفته بود و هنوز خیلی چیز‌ها مانده بود که تجربه کند. دوست داشت درس بخواند، بزرگ شود و خلبان شود. ما هم آرزو داشتیم روزی او را در لباس خلبانی ببینیم.
تولدی که بر مزارش برگزار شد
علیرضا خیلی دوست داشت برایش تولد بگیریم. همیشه منتظر بود خاله‌ها و عمه‌هایش بیایند و دور هم جمع شویم و برایش جشن بگیریم. قرار بود تولدش را در فروردین برگزار کنیم. برای همین خیلی انتظار می‌کشید تا روز تولدش برسد و خانواده دور هم جمع شوند. اما بعد از شهادتش، در روز اول فروردین، بر سر مزارش رفتیم و برایش تولد گرفتیم. دیگر به‌جای اینکه خودش کنارمان باشد و شمع تولدش را فوت کند، ما کنار مزارش جمع شدیم. خیلی سخت بود. تولدی که قرار بود با شادی و حضور خودش برگزار شود، به خاطره‌ای تلخ تبدیل شد.
سخن پایانی مادر شهید؛ گناه این بچه‌ها چه بود؟
فوزیه رنجبری در پایان گفت‌و‌گو، با اشاره به شهادت دانش‌آموزان و هدف قرار گرفتن مدرسه، از مظلومیت فرزندش و دیگر کودکان سخن می‌گوید:
واقعاً نمی‌دانم گناه این بچه‌ها چه بود. اینها بچه بودند و هیچ سلاحی نداشتند. دنبال جنگ نبودند. تنها چیزی که همراهشان بود دفتر و مشق و کتاب و کیف و مداد بود. علیرضا یک دانش‌آموز بود که می‌خواست درس بخواند و بزرگ شود. مثل بقیه بچه‌ها به مدرسه می‌رفت و آرزو داشت در آینده خلبان شود. من هنوز نمی‌دانم چرا باید چنین اتفاقی برای بچه‌ها بیفتد. از مردم می‌خواهم پای کار باشند و برای خون پاک این شهدا پیگیری کنند. من مطمئنم خون این شهدا گرفته می‌شود و ایران پیروز خواهد شد.
انتهای پیام/ آرش سلیمی‌فر