امیر، ناخدایی که در میان امواج به وصال حق رسید
در خانه‌ای که هنوز عطر یاد امیر در آن جاری است، روایت زندگی و شهادت ناخدا دوم امیر بهادر مایوان، با آمیزه‌ای از افتخار و اندوه روایت می‌شود. روایتی که از پشت میز خیاطی مادر و از نگاه تجربه‌بین پدر، شکلی متفاوت به خود می‌گیرد؛ روایتی از پسری که با مسئولیت‌پذیری و وظیفه‌شناسی، مسیر عشق به وطن را از میان امواج دریا پیمود. شهید ناخدا دوم «امیر بهادر مایوان» فرزند علیرضا هفدهم مرداد ماه ۱۳۶۹، به دنیا آمد و سرانجام توسط رژیم تروریست آمریکایی در نهم اسفند ۱۴۰۴، به شهادت رسید. نوید شاهد خراسان شمالی به زندگی این شهید ناو جماران می‌پردازد و با مادر و پدر این شهید گرانقدر گفتگو می‌کند که در ادامه می‌خوانید.
خواب‌های شیرین و اراده‌ای پولادین
مادر شهید با نگاهی که هنوز در جستجوی چهره فرزندش است، از سال‌های نخست تحصیل امیر می‌گوید. او می‌گوید امیر از همان ابتدا برای رسیدن به آرزوهایش پافشاری می‌کرد. وقتی در سال اول دانشگاه افسری پذیرفته نشد، از ناامیدی عقب نکشید؛ بلکه با اراده‌ای پولادین گفت: «آنقدر می‌روم تا قبول شوم.» او که تنها یک سال با خواهرش «سحر» اختلاف سنی داشت، با وجود تفاوت‌های تحصیلی، همیشه در خانه حواسش به همه بود. مادر با بغض می‌گوید: «امیر بسیار حواس‌جمع بود؛ هر چه می‌گفتم می‌گفت چشم. صبح‌ها به نانوایی می‌رفت و با وجود همه مشغله‌ها، همیشه مراقب ما بود.»
پدر شهید که خود از سربازان قدیمی ارتش است، از چالش‌های این مسیر می‌گوید. او می‌گوید: «چون خودم دوران خدمت در ارتش را چشیده بودم و می‌دانستم این راه چقدر سخت و پرمشغله است، در ابتدا دوست نداشتم پسرم این مسیر را انتخاب کند اما امیر تمام تلاشش را کرد و با پشتکار، رضایت ما را جلب کرد تا به ارتش بپیوندد.»
از زندگی در جنوب تا ماموریت‌های پرخطر
زندگی امیر با مسئولیت‌شناسی گره خورده بود. او پس از ورود به ارتش و ازدواج با «فرزانه»، زندگی پایداری را در جنوب بنا کرد. مادر می‌گوید: «امیر پس از ازدواج، زندگی خودش را داشت و هر سال دو یا سه بار برای دیدن ما به خانه می‌آمد اما در سال‌های پایانی، ماموریت‌های دریایی و اعزام به آفریقا، فرصت‌های دیدارش را کم‌کم از ما گرفت. او یک سال تمام بود که به دلیل ماموریت‌ها نتوانسته بود به خانه برگردد.»
لحظات تلخ؛ وقتی دریا، پیکر ناخدا را در آغوش گرفت
خبر شهادت، مانند موجی ناگهانی، آرامش خانه را درهم شکست. پدر شهید روایت می‌کند که در لحظات اولیه، سعی کرد برای حفظ آرامش همسرش، حقیقت را پنهان کند. او می‌گوید: «وقتی همکارش آمد و گفت امیر زخمی شده، به همسرم چیزی نگفتم تا خبر قطعی شود اما وقتی وضعیت بحرانی شد، همسرم با بی‌قراری گفت: «باید بروم، باید پسرم را ببینم. او با تمام سختی‌ها و حتی با وجود نبودِ سوخت، اصرار داشت که برای دیدن فرزندش به بیمارستان برود.»
مادر با یادآوری آن لحظات دردناک، می‌گوید: «خبر شهادت ابتدا به ما رسیده بود بعد به عروسم. در آخرین ماموریت، وقتی ناو جماران مورد حمله قرار گرفت، امیر که در صحنه حضور داشت، با تمام وجود ایستادگی کرد. او حتی در لحظات سخت، نگران همکارانش بود، در کنار همکارانش ماند و همان‌جا در پهنه دریا، به شهادت رسید.»
پدر شهید با صدایی لرزان از سختیِ بازگرداندن پیکر مطهر او می‌گوید: همکارانش تعریف کرده‌اند که «استخراج پیکر او از دریا بسیار دشوار بود. ما با طناب سعی کردیم او را بالا بکشیم، اما انگار دریا نمی‌خواست ناخدای خود را واگذار کند؛ طناب‌ها مدام باز می‌شدند و پیکر به اعماق می‌رفت. در نهایت با استفاده از قایق و با سختی بسیار زیاد، موفق شدیم پیکر او را از میان امواج بیرون بیاوریم.»
یادگار ماندنی در میان میراث عشق
امیر، پسری تودار و مسئولیت‌پذیر بود که شاید کمتر از آنچه در دل داشت، سخن می‌گفت. مادر می‌گوید: «او بسیار کم‌حرف بود و کسی از مشغله‌های او خبر نداشت. حتی وقتی از نوه ۹ ساله‌مان، «دایانا»، می‌پرسیدیم پدرت چه کار می‌کند، فقط با افتخار می‌گفت: بابا ناخدا است. دایانا، یادگار عزیز امیر، تنها نشانی است که از او در میان ما باقی مانده است.»
پیامی برای نسل آینده
در پایان، این خانواده شهید، با وجود تمام درد‌های از دست دادن، نگاهی امیدوار و قهرمانانه به آینده دارند. پدر شهید با تأکید بر اهمیت آگاهی‌رسانی به جوانان، می‌گوید: «ما باید با جوانان صحبت کنیم و آنها را نسبت به خطر دشمن آگاه کنیم؛ دشمنی که به هیچ‌کس، حتی کودکان میناب، رحم نمی‌کند. من برای دفاع از میهن، در هر لحظه آماده هستم.»
مادر شهید نیز با ایمان به وعده‌های الهی، می‌گوید: «داغ پسرم هرگز کهنه نمی‌شود، اما شهادت او برای ما افتخار است. او وظیفه‌اش را انجام داد و ما منتظر روزی هستیم که انتقام خون شهدا گرفته شود تا دل‌های ما آرام گیرد. امیر در خواب چندین نفر آمده و گفته است که بی‌تاب نباشیم؛ چرا که او در جایگاه بسیار بهتری قرار دارد.»
انتهای پیام/