یادداشت| هنوز مادرت چشم‌انتظار است؛ چرا اینجا خوابیده‌ای؟
به گزارش نوید شاهد کرمان، دیشب، میدان عاشورای کرمان، میزبان میهمانی غریب بود؛ شهیدی گمنام که سال‌ها پیش از میان همین مردم رفته بود و حالا، پس از سال‌ها سکوت و بی‌نشانی، دوباره به میانشان بازگشته بود. آمده بود، بی‌آنکه نامش را بدانند، بی‌آنکه نشانی از خانه و خانواده‌اش داشته باشند؛ آمده بود تا دوباره دل‌ها را به تپش بیندازد.
چه صحنه عجیبی بود! زن و مرد، پیر و جوان، با هر پوشش و ظاهر و از هر قشر و سلیقه‌ای، گرد تابوتش حلقه زده بودند. یکی دست بر تابوت گذاشته بود، دیگری آرام زیر لب چیزی زمزمه می‌کرد. بعضی‌ها اشک می‌ریختند و بعضی دیگر در سکوت، حرف‌هایی را با او در میان می‌گذاشتند که شاید سال‌ها در دلشان نگه داشته بودند. انگار هرکس آمده بود تا بخشی از دلتنگی‌هایش را برای او بازگو کند.
نگاه می‌کردم و با خودم می‌گفتم: تو چه کسی هستی که این‌همه آدم برای دیدنت آمده‌اند؟ نامت را نمی‌دانیم، چهره‌ات را ندیده‌ایم، از کوچه و محله‌ات خبر نداریم، اما عجیب است که چقدر به ما نزدیکی! گویی سال‌هاست تو را می‌شناسیم و سال‌هاست با تو حرف نزده‌ایم.
اما میان این همه نجوا و اشک، دلم رفت به سمت خانه‌ای دور؛ خانه‌ای که شاید هنوز چراغش به امید بازگشت تو روشن است. راستی، شهید! هنوز مادرت در خانه منتظر توست. همان مادر پیری که شاید هر بار صدای در را می‌شنود، دلش می‌لرزد و خیال می‌کند پسرش از راه رسیده است. چرا اینجا خوابیده‌ای؟
راستی، می‌دانی مادرت نیمه‌شب‌ها با گریه از خواب می‌پرد؟ می‌دانی سال‌هاست با جای خالی تو زندگی می‌کند؟ شاید هنوز لباس‌هایت را نگه داشته، شاید هنوز گوشه‌ای از خانه بوی تو را می‌دهد. شاید هر بار که کسی نامت را می‌برد، بغضش را فرو می‌خورد تا دیگران اشک‌هایش را نبینند. چرا اینجا خوابیده‌ای و مادرت آنجا چشم‌انتظار است؟
پدرت چه؟ چند سال است که از غصه نبودنت قامتش خم شده و سرانجام، با داغی که هیچ‌وقت کهنه نشد، از دنیا رفته است. خدا رحمتش کند. شاید او هم تا آخرین روزهای عمرش، چشم به راه بازگشت پسری بود که برای دفاع از سرزمین و مردمش رفت و دیگر برنگشت. تو رفتی و پدرت با حسرت دیدارت پیر شد.
حالا مادرت مانده و روزهای تنهایی. شاید دیگر توان راه رفتن ندارد. شاید کسی نیست او را حتی برای رفتن به دکتر همراهی کند. شاید بهانه‌های کوچکش برای زنده ماندن، همان خاطرات توست؛ همان عکس قدیمی، همان صدای ضبط‌شده و همان امیدی که هنوز در گوشه دلش خاموش نشده است.
شهید گمنام! چقدر غریبی! نه اینکه اینجا کسی دوستت نداشته باشد؛ اتفاقاً ببین چقدر آدم دور تابوتت جمع شده‌اند. ببین چقدر چشم برایت گریه می‌کند و چقدر دل با تو حرف دارد. اما غریبی تو چیز دیگری است؛ غریبی آنجاست که مادری نداند فرزندش کجا آرمیده، پدری با حسرت دیدار فرزندش از دنیا برود و خانواده‌ای حتی نشانی از مزار عزیزش نداشته باشد.
دیشب، در میدان عاشورا، همه آمده بودند تا به تو ادای احترام کنند؛ اما من میان آن همه جمعیت، مدام به مادرت فکر می‌کردم. به اینکه اگر می‌دانست فرزندش کجاست، اگر می‌توانست یک‌بار دیگر بر مزارش بنشیند، اگر می‌توانست دست بر خاک آرامگاهش بکشد، چه حرف‌هایی برای گفتن داشت؟ شاید همان حرف‌هایی که دیشب مردم کرمان در گوش تو زمزمه می‌کردند.
راستش را بخواهی، نمی‌دانم چه باید بگویم. می‌دانم که شرمنده غربت تو هستم. می‌دانم که مدیون اشک‌های مادری هستم که سال‌هاست بی‌نشان، فرزندش را جست‌وجو می‌کند؛ مدیون دلتنگی پدری که با حسرت از دنیا رفت و مدیون فرزندی که شاید هرگز فرصت نکرد دست پدر و مادرش را دوباره ببوسد.
دیشب، تو در میدان عاشورا میان مردم بودی و ما دور تابوتت می‌چرخیدیم؛ اما شاید در جایی دور، مادری هنوز چشم به در دوخته است. کاش می‌توانستم نشانی از تو به او بدهم. کاش می‌توانستم بگویم پسرت اینجاست؛ در قلب همین مردم، در آغوش همین خاک و در میان اشک‌هایی که نام و نشان نمی‌شناسند.
ببخش ما را شهید گمنام! تو هنوز برای ما عزیزی، اما می‌دانم که هیچ‌کدام از این اشک‌ها جای آغوش مادرت را نمی‌گیرد. تو را همه می‌شناسند، حتی اگر نامت را ندانند؛ اما مادرت هنوز منتظر است که یک روز، پسرش را به خانه برگردانند.
یادداشت از "م اسدی"
انتهای پیام/