فقط خدا اینجا انسان را نگه می‌دارد

به گزارش نوید شاهد همدان، شهید علیرضا رنجبران اول شهریور ۱۳۴۳ در شهرستان همدان دیده به جهان گشود. پدرش یحیی و مادرش فاطمه نام داشت. تا پایان دوره کاردانی درس خواند معلم بود. از سوی بسیج در جبهه حضور یافت. چهارم دی ماه ۱۳۶۵ در‌ام الرصاص عراق به شهادت رسید. پیکرش مدت‌ها در منطقه برجای ماند و پس از تفحص در گلزار شهدای زادگاهش به خاک سپرده شد.

در خاطرات این شهید آمده است:

دوشنبه مورخ ۲۸/۱۱/۶۴ ماه بهمن می‌باشد که میان سنگر در شهر آزاد شده فاو در عملیات پیروزمندانه والفجر ۸ نشسته‌ایم با برادر احمد صابری و داریم این دفتر خاطرات را پر می‌کنیم که ساعت ۱۰/۱۰ دقیقه بامداد می‌باشد. در اطراف سنگر برادران همسنگر مشغول تعریف می‌باشند.

حسن تابش، ولی سیفی و عنایتی و چند لحظه قبل هم برادر مظاهر مجیدی از کنار آن‌ها رفت و الان ما منتظر دستور ادامه عملیات می‌باشیم. از صبح زود برایتان بگویم، چند روزی است که اطراف شهر فاو و شهر فاو زیر بمباران‌های وحشیانه بعثی‌ها اعم از بمب‌های جنگی، آتش زا و شیمیایی می‌باشد. این مزدوران بعث از ساعت ۷ صبح به بعد بمباران‌های خود را شروع و تا ساعت ۶ بعدازظهر شاید هم بیشتر ادامه می‌دهند البته بمباران در یک حمله و در دو حمله خاتمه پیدا نمی‌کند بلکه آسمان شهر فاو را هواپیما‌های عراقی پر می‌کند و شروع به بمباران‌های متوالی می‌نمایند و در اینجا چیزی جز خدا انسان را آرامش و نگه نمی‌دارد.

هم اکنون ساعت ۱۰:۲۰ دقیقه می‌باشد و هواپیما‌های متجاوز عراقی در حال بمباران منطقه می‌باشد و پدافند هوشیار زمین به هوای رزمندگان ما هم در حال گشودن آتش برروی آن هواپیما‌ها می‌باشند.

یک خاطره جالب و گوش کردنی برایتان از تاریخ ۲۷/۱۱/۶۴ برای شما بگویم که بعداز بمباران‌های آخر، آن هنگام غروب بود که یکی از هواپیما‌ها در حال شیرجه برروی مواضع ما، با آتش بیدار پدافند ما و با الهام از قرآن کریم که فرموده است «و ما رمیت اذا رمیت» زمانی که، چون تو تیرنیفکندی بلکه خدافکنده است و شکست کافران برای این است که خدا مومنان را به خوشی بیازماید.

این بود که یکی از میراژ‌های عراقی در جلوی چشم هزاران رزمنده چشم انتظار که در حال دعا بودند به زمین افتاد و ناگهان صدای الله اکبر رزمندگان به گوش رسید و بعضی‌ها هم به سجده شکر بر خاک افتادند.

واقعاً لحظه‌ای بود فراموش نشدنی برای من و برای دوستانم که در حال تماشای این ماجرا بودند. پرشورترین لحظات زندگی ما به شمار می‌رفت. شاید در طول مدتی که در جبهه پای نبرد حق علیه باطل بودم به این خوشحالی که سقوط هواپیما مرا خوشحال کرد، خوشحال نشده بودم و دلیل آن هم این بود که از صبح از ساعت ۷ ما در سنگر بودیم البته اکثر اوقات در سنگر بودیم و دلیل آن هم این بود که منطقه را بمباران شدید می‌کرد حتی اقدام به بمباران شیمیایی شدید از نوع خردل که چهار راکت آن نزدیک سنگر ما خورد که به حول قوه الهی هیچکدام عمل نکرد و به هیچکدام از بچه‌ها آسیبی نرسید و الان که ساعت ۱۰:۳۸ دقیقه می‌باشد عراق باز شروع کرده و حدود ۴ راکت شیمیایی زد میان نخلستان و خیلی هم پایین آمده و دارد بمباران می‌کند.

آخیش تمام شد و رفت. حالا شروع کنم به..، اما نه باز آمد،‌ای وای بالای سرماست و از روی خاکریز ما می‌روند و دو میراژ و چهارتای دیگر از آن طرف بوی گاز خردل همه جا گرفته. احمد و آقاولی می‌گویند که آیه «وما رمیت» را بخوانیم تا یکی دیگر از آن‌ها بیفتد و الان یک راکت برای جاده روبروی ما‌ها را زد که دو تویوتا حرکت می‌کرد ولی عمل نکرد. خدایا این امداد‌های خود را از ما نگیر یا رب العالمین آمین. والسلام ساعت ۱۰:۴۴ دقیقه قبل از ظهر روز دوشنبه ۲۸/۱۱/۶۴