آخرین اخبار:
کد خبر : ۶۳۵۸۶۸
۱۰:۰۷

۱۴۰۵/۰۸/۲۲

«معاف از سربازی بود، اما جبهه را انتخاب کرد؛ روایت زندگی شهید رضا میرزایی»

شهید رضا میرزایی از نوجوانی در مسیر مبارزه با رژیم پهلوی گام برداشت و پس از پیروزی انقلاب اسلامی، در کمیته و سپاه پاسداران کرمان به خدمت پرداخت. او با وجود معافیت پزشکی از سربازی، حضور در جبهه را وظیفه خود می‌دانست؛ مسیری که از خدمت در بخش تدارکات آغاز شد و به فرماندهی گروهان و سرانجام شهادت در دهم اردیبهشت ۱۳۶۱، در منطقه سیدجابر خرمشهر انجامید.


به گزارش نوید شاهد کرمان، شهید رضا میرزایی در سال ۱۳۳۸ در خانواده‌ای مذهبی و روحانی در کرمان دیده به جهان گشود. او از همان کودکی با عِرق مذهبی پرورش یافت و با آوای دلنشین قرآن مأنوس بود. رضا دوران ابتدایی را در دبستان انوشیروان سابق، واقع در کوچه اخوان، و دوران دبیرستان را در دبیرستان‌های مایل و شریعتی گذراند. او در سال ۱۳۵۸ دیپلم طبیعی گرفت. رضا به رانندگی علاقه زیادی داشت و با کمک یکی از دوستانش تاکسی تهیه کرد و در سطح شهر به رانندگی مشغول شد.

شهید رضا میرزایی؛ از مبارزه در روزهای انقلاب تا فرماندهی در جبهه‌های دفاع مقدس

همراهی با مبارزان انقلاب

در روزهای اوج‌گیری انقلاب اسلامی، رضا به همراه برادرش جواد در مبارزه با مظاهر رژیم پهلوی فعال بود. بنا بر روایت خانواده، آن دو در آتش زدن مغازه‌های مشروب‌فروشی و سینماها مشارکت داشتند. رضا همچنین در روز آتش‌سوزی مسجد جامع، در ۲۴ مهرماه، از کسانی بود که از سوی مزدوران رژیم شاه کتک خورد.

در روزهایی که امام خمینی (ره) از سربازان خواسته بودند پادگان‌ها را ترک کنند، رضا هر بار پس از بازگشت از نماز مغرب و عشا تنها با یک کت‌وشلوار و زیرپوش به خانه می‌آمد. وقتی علت را از او می‌پرسیدند، می‌گفت لباس‌هایش را به سربازی داده که از پادگان فرار کرده بود تا مأموران او را شناسایی و دستگیر نکنند.

پس از پیروزی انقلاب اسلامی، رضا در کمیته و سپاه پاسداران کرمان به فعالیت پرداخت. در اوایل تشکیل سپاه، همراه گروهی از دوستانش، از جمله شهید فتحعلی شاهی، شهید اکبر محمدحسینی، شهید همایونفر، شهید مصطفی هندوزاده، شهید مصطفی موحدی و آقای اکبر رشیدی، در گروه مبارزه با مواد مخدر فعالیت می‌کرد. مدتی بعد، آنان تصمیم گرفتند برای حفاظت از سرزمین خود سنگری دیگر برگزینند.

حضور داوطلبانه در جبهه

رضا به‌دلیل ابتلا به فتق از خدمت سربازی معاف شده بود و امکان انجام عملیات‌های سخت را نداشت؛ بااین‌حال، تصمیم گرفت به جبهه برود و در بخش تدارکات خدمت کند. او در ۱۵ شهریور ۱۳۶۰ برای نخستین بار عازم جبهه اهواز و سوسنگرد شد. رضا در دی‌ماه همان سال به کرمان بازگشت. به‌دلیل اصرار مادرش و حضور برادر دیگرش در جبهه که چهار ماه پیش‌تر عازم شده بود، تصمیم گرفت مدتی در کرمان بماند. در این مدت، به همراه یکی از دوستان صمیمی‌اش، شهید منصور همایونفر، برای کاهش وابستگی کشور به صنایع خارجی، در راه راه‌اندازی کارخانه شیشه‌سازی تلاش کرد؛ اما اشتیاق حضور در جبهه بار دیگر او را به سوی میدان نبرد کشاند.

از فتح‌المبین تا بیت‌المقدس

شهید میرزایی در عملیات شکست حصر آبادان، فتح بستان و فتح‌المبین حضور یافت. در عملیات پیروزمندانه فتح‌المبین، فرماندهی گروهی از رزمندگان تیپ ثارالله را برعهده داشت که شهید محمدمهدی حجت نیز در آن حضور داشت. رضا چهاردهم فروردین به کرمان بازگشت. در جریان عملیات، ترکش خمپاره به دست چپش اصابت کرده بود و در بیمارستان دانشگاه کرمان تحت عمل جراحی قرار گرفت. با وجود جراحت، دوم اردیبهشت ۱۳۶۱ بار دیگر به جبهه رفت.

شهادت در منطقه سیدجابر

در دهم اردیبهشت ۱۳۶۱، در جبهه سیدجابر، حوالی خرمشهر، رضا که فرماندهی یک گروهان را برعهده داشت، بر اثر اصابت ترکش به فک مجروح شد. او چفیه‌ای را که دور سرش بسته بود باز کرد و برای جلوگیری از خون‌ریزی بر فکش بست. در همان حال، نیروهای دشمن پاهای او را هدف گلوله‌های پیاپی قرار دادند. شهید رضا میرزایی در حالی که ذکر خدا بر زبان داشت، با چهره‌ای خندان و آرام به دیدار معبود شتافت. او در عملیات بیت‌المقدس و در جریان آزادسازی پادگان حمید، در منطقه سیدجابر خرمشهر، به درجه رفیع شهادت نائل آمد. پیکر مطهرش پس از ۱۲ روز به کرمان منتقل و در گلزار شهدای این شهر به خاک سپرده شد.

یادگار پدر شهید

پدر شهید، حاج اکبر میرزایی، سال ۱۳۰۲ در روستای هوتک، در ۳۰ کیلومتری کرمان، به دنیا آمد. او در جوانی برای کار به کرمان آمد و ارادت ویژه‌ای به ائمه اطهار، به‌خصوص امام حسین (ع)، داشت. پس از شهادت فرزندش در سال ۱۳۶۱، هر سال چندین روز در منزل خود مراسم روضه‌خوانی برگزار می‌کرد.

حاج اکبر میرزایی منزل مسکونی خود در خیابان شهید چمران کرمان را به بنیاد بیماری‌های خاص اهدا کرد. او همچنین در سال ۱۳۹۱ برای ساخت مدرسه در زادگاهش، روستای هوتک، زمینی به مساحت حدود سه‌هزار و ۷۰۰ مترمربع و مبلغ ۱۰۰ میلیون تومان اختصاص داد. مدرسه پس از چهار سال افتتاح شد.

این خیر مدرسه‌ساز، مدرسه‌سازی را پیوندی میان احسان و باقیات صالحات از یک‌سو و پیشرفت جامعه و امید به آینده از سوی دیگر می‌دانست. او فراهم کردن جایگاهی برای تعلیم و تعلم و ایجاد محیطی امن برای نسل آینده‌ساز را از لذت‌های معنوی مدرسه‌سازی برمی‌شمرد و دیگران را نیز به پیوستن به این کار ماندگار دعوت می‌کرد.

انتهای پیام/


گزارش خطا

ارسال نظر
تازه‌ها
طراحی و تولید: ایران سامانه