حاجآقا ابروترابی به کفار شکایت نمیکرد
اسدالله جلیلی در روایت روزهای حضورش در جبهه در گفتوگویی با نوید شاهد مازندران اظهار کرد: اهل روستای شیردره ساری هستم و نخستین بار در سال ۱۳۶۱ به جبهه اعزام شدم. خانوادهام حتی نمیدانستند چه زمانی به جبهه میرویم و چه زمانی بازمیگردیم. حدود یک ماه در خط مقدم بودیم و گاهی یک روز برای استحمام به شهر میآمدیم و دوباره به خط مقدم بازمیگشتیم.

وی با اشاره به چگونگی اسارت خود در عملیات والفجر ۸ گفت: در سنگر بودیم و زمانی که قصد خروج داشتیم، نیروهای عراقی ما را به رگبار بستند. از ناحیه دست، پا، شکم، سینه و سر مجروح شدم. تعدادی از همرزمانم نیز به جرم داشتن ریش، با شلیک تیر خلاص به شهادت رسیدند.
این آزاده دفاع مقدس با یادآوری نام تعدادی از همرزمان شهیدش افزود: شهید علیرضا عطایی، شهید عینالله بزرگی و شهید موسی محمدی از جمله همرزمانم بودند. شهید محمدی بسیار نترس و شجاع بود.
وقتی چشم باز کردم، خودم را در خاک عراق دیدم
جلیلی درباره نخستین لحظات به هوش آمدن پس از مجروحیت و انتقال به بیمارستان عراقی بیان کرد: بیهوش بودم و وقتی چشم باز کردم، متوجه شدم دست و پاهایم را به تخت بستهاند. سرم را بلند کردم و پرستار زنی را بالای سرم دیدم که با زبان عراقی به من میفهماند تکان نخورم؛ چراکه شکمم را عمل کرده بودند و تازه در همان لحظه فهمیدم در خاک عراق هستم.
پاسخ قاطع به بازجوی عراقی
وی با اشاره به بازجوییهای نیروهای بعثی و تلاش آنان برای گرفتن اطلاعات و اعتراف از اسرای ایرانی اظهار کرد: یک تیمسار عراقی را برای مصاحبه با من آوردند. او از طریق مترجم پرسید آیا ایران از اسرائیل حمایت میکند؟ پاسخ دادم خیر، شما بسیار اشتباه میکنید؛ ما از همان روزهای نخست پیروزی انقلاب، سفارت اسرائیل را به فلسطینیها واگذار کردیم و راههای نفتی را به روی اسرائیل و آمریکا بستیم. این شما هستید که از اسرائیل و آمریکا حمایت میکنید.
این آزاده دفاع مقدس ادامه داد: از من درباره قدرت آتش نیروهای اعراقی و میزان تلفات رزمندگان ایرانی سؤال کردند. در پاسخ به پرسش نخست گفتم قدرت آتش شما بسیار شدید بود، اما وقتی درباره تلفات ایرانیان پرسیدند، گفتم من تلفاتی ندیدم. این پاسخها تیمسار عراقی را بهشدت عصبانی کرد.
دلنگرانی اسرا با اخبار تلویزیون عراق
جلیلی با اشاره به فضای روحی اردوگاهها و نگرانی اسرا از اخبار رسانههای عراقی درباره وضعیت امام خمینی (ره) گفت: تلویزیون عراق مرتب اعلام میکرد که ساعات پایانی عمر امام خمینی (ره) است و با پخش چنین اخباری تلاش میکرد روحیه ما را تضعیف کند. بچهها با شنیدن این خبرها بیقرار میشدند و برای سلامتی امام، روزه و صلوات نذر میکردند.
روایت تلخ عموحسن؛ اسیری که زیر شکنجه مصاحبه کرد
این آزاده با یادآوری یکی از خاطرات دوران پیش از اسارت گفت: پیش از اسارت، همرزم بابلی داشتم که حدود ۶۰ سال سن داشت و او را عموحسن صدا میکردیم. در دوران اسارت، یک روز صدای او را از رادیوی عراق شنیدم. در آن مصاحبه گفته بود عراقیها خوب هستند و ما را با آغوش باز پذیرفتهاند. وقتی دوباره او را دیدم، از او پرسیدم چرا با عراقیها مصاحبه کردی و چنین حرفهایی زدی؟ پاسخ داد مجبورم کردند؛ به من برق وصل کرده بودند.
حاجآقا ابوترابی؛ اسوه مقاومت در اردوگاههای عراق
جلیلی که در دوران اسارت با حجتالاسلاموالمسلمین سیدعلیاکبر ابوترابیفرد همسلولی بود، با اشاره به شکنجههای سنگین او در اردوگاههای عراق اظهار کرد: حاجآقا ابوترابی را به ۱۰ اردوگاه مختلف منتقل کردند و هر کاری کردند تا از او حرفی بیرون بکشند، موفق نشدند. شکنجههای بسیار سنگینی را تحمل کرد؛ حتی با میخ، سرش را سوراخ کردند.
وی ادامه داد: شکنجهگران از او میخواستند به صلیب سرخ شکایت کند، اما حاجآقا حاضر به این کار نشد. سرگرد عراقی از او پرسید با وجود این همه شکنجه، چرا از ما شکایت نکردی؟ حاجآقا پاسخ داد: شما مسلمان هستید و من هم مسلمانم؛ من به کفار شکایت نمیکنم.
این آزاده دفاع مقدس با بیان اینکه پاسخ ابوترابی حتی فرمانده عراقی را تحت تأثیر قرار داد، خاطرنشان کرد: سرگرد عراقی پس از شنیدن این پاسخ، حاجآقا ابوترابی را در آغوش گرفت و گفت: «الحق که سرباز خمینی هستید.»
انتهای پیام/