آخرین اخبار:
کد خبر : ۶۳۶۴۴۶
۰۹:۰۲

۱۴۰۵/۰۸/۲۷
روایت خاطرات امدادگر دفاع مقدس از کتاب «دو خواهر» (بخش نخست)

از روزهای پرالتهاب بیمارستان تا امدادرسانی بی‌دریغ به خانواده رزمندگان در رابر

مرور خاطرات مریم تاج‌الدینی، امدادگر دوران دفاع مقدس، روایتی عمیق از روزهای پرحادثه بیمارستان، حجم سنگین مجروحان، ایستادگی خستگی‌ناپذیر کادر درمان و در نهایت، تلاش‌های این بانوی فداکار برای خدمت‌رسانی به خانواده‌های رزمندگان در شهرستان رابر را به تصویر می‌کشد.


به گزارش نوید شاهد کرمان، کتاب «دو خواهر» حاوی خاطرات پربار امدادگر دفاع مقدس، «مریم تاج‌الدینی»، ابعاد تازه‌ای از ایثار و فداکاری زنان در سال‌های دفاع مقدس را روایت می‌کند. در ادامه متن این خاطرات را از زبان خود راوی می‌خوانیم:

از روزهای پرالتهاب بیمارستان تا امدادرسانی بی‌دریغ به خانواده رزمندگان در رابر

صدای آژیر آمبولانس‌ها پشت سر هم شنیده می‌شد. نگهبان فریاد زد برید عقب، برید عقب. از جلوی در تعدادی مرد و زن که آشفته و نگران بودند، کوچه باز کردند. هر آمبولانس تنها تا یک‌متر می‌توانست روی محوطه بیاید. راننده‌ی آمبولانس فریاد زد: امدادگر! بیاامداد، امدادگر! بیا. تعدادی پرستار و امدادگر به طرف آمبولانس دویدند. روی محوطه‌ی بیمارستان پر از مجروح بود. به سختی می‌شد آن‌ها را در کنار هم جا داد. بعضی زخمشان عمیق بود و عد‌ای سطحی، کسانی را که حالشان بهتر بود، روی تشک‌های ابری می‌گذاشتند و آن‌ها که حالشان وخیم بود، به داخل بیمارستان هدایت می‌شدند.

روز به روز بر تعداد مجروح‌ها اضافه می‌شد، انگار قیامت شده بود. به هر طرف که ناله‌ای بود، می‌دویدم. گاهی زخمی می‌بستم، گاهی سرم وصل می‌کردم. گاهی آمپول مسکن می‌زدم، اما یک لحظه ایستادم و به محوطه‌ی بیمارستان نگاه کردم؛ به مجروح‌ها، به تعدادی که پر می‌کشیدند، به بدو بدوی دکتر، پرستار و امدادگرها که به هر طرفی می‌دوییدند. هر کسی کاری از عهده‌اش برمی‌آمد انجام می‌داد. مات و مبهوت اطراف را نگاه می‌کردم، چه نیرویی بود که آن‌ها را هدایت می‌کرد؟ شب و روزشان یکی شده بود، اصلًا ایام هفته هم یادشان رفته بود، حتی گرمای هوا و بوی خون هم ذهن و اراده‌شان را سست نمی‌کرد، بلکه قوی‌تر می‌شدند. یک‌لحظه به خودم آمدم، نگاهم به مجروحی افتاد که آرام زمزمه می‌کرد یا حسین، یا حسین، ناخودآگاه به طرفش دویدم. حکایت آن روزها، حکایت عشق و همدلی بود؛ یادم می‌آید، از روزی که خودم را بیشتر شناختم و برای هدفم مبارزه کردم.

سرما‌ی پاییز زودتر از راه رسیده بود. بدنم از شنیدن خبر یخ کرده بود. مسیر درمانگاه تا خانه را پیاده آمدم. پاهایم دیگر حس نداشتند. با خودم واگوویه می‌کردم: «تازه داشتیم رنگ آرامش را می‌دیدیم. آیا خبر درست است یا نه؟ پس این همه خون دل خوردیم چه؟» باز بر خودم نهیب می‌زدم: «مسئولان حتماً حلش می‌کنند، اما حرف از ویرانی است و خون و خونریزی، چیز کوچکی نیست.» با نگرانی وارد خانه شدم. همسرم توی خانه بود. چادرم را به گوشه‌ای پرت کردم.

سر تا پایم را برانداز کرد و گفت: چی شده زن! سر آوردی؟ نگاهم را به چشمانش دوختم و گفتم: مردم از جنگ حرف می‌زنند. عراق به اهواز حمله کرده. شهر دزفول مورد حمله‌ی هواپیماهای عراقی قرار گرفته.

کاری از دستمان برنمی‌آید. چادرم را برداشتم. حرف‌زدن با او بی‌فایده بود، اما من باید هر کاری که از دستم برمی‌آمد، انجام می‌دادم.

در سال ۵۲ در درمانگاه رابر استخدام شده بودم، صبح‌ها به آنجا می‌رفتم. چند ماهی از شروع جنگ می‌گذشت، تعدادی از مردهای رابر به جبهه رفته بودند تا در کنار دیگر برادران از سرزمینمان دفاع کنند. تعدادی از خانواده‌های رزمندگان از روستاهای اطراف به درمانگاه می‌آمدند، بعضی‌ها برای هزینه‌های درمان بسیار مشکل داشتند و هر کاری از عهده‌ام بر می‌آمد برای آن‌ها انجام می‌دادم.

رفت‌وآمد برایم سخت بود. در همین گیرودار تصمیم گرفتم وسیله‌ی نقلیه‌ای جهت استفاده تهیه کنم. پیکان قدیمی، اما سالم بود. ماشین یکی از فامیل‌ها بود. به خاطر فامیلی هزار تومان به من تخفیف داد. وقتی ماشین را خریدم، گفتم؛ حالا باید رانندگی یاد بگیرم، هم رفت‌وآمدم آسان می‌شود و هم می‌توانم به خانواده‌های رزمنده‌ها کمک کنم. کارهایم را راست‌وریس کردم و رفتم کرمان. گواهینامه‌ام را آنجا گرفتم و به رابر آمدم، البته روزهای اول برایم سخت بود، ماشینم در جوی آب می‌افتاد. گاهی خاموش می‌شد. گاهی به عقب برمی‌گشت. گاهی در دست‌اندازها گیر می‌کرد، اما برایم مهم نبود، دو ماهی گذشت تا زیر و بم رانندگی را یاد گرفتم. آن زمان فقط چند نفر در رابر ماشین داشتند.

یک روز که به اتاق دکتر رفتم، گفت: خانم تاج‌الدینی! شنیدم رانندگی یاد گرفتی.

لبخند زدم و گفتم: بله، آقای دکتر!

شنیدم که خانواده‌های رزمندگان را هم به خانه‌هایشان می‌رسانی.
چی بگم آقای دکتر! این‌ها خودشان مریض هستند و بعضی‌ها هم راهشان دور است، گاهی توی مسیر آن‌ها را می‌رسانم، تا کمتر نبود همسر و فرزندانشان را احساس کنند.
آقای دکتر عینکش را برداشت و گفت: خانم تاج‌الدینی! تو خسته نمی‌ شوی، این‌قدر کار می‌کنی؟

کار برای خدا خستگی ندارد. دکتر گفت: خدا قوت.

خندیدم و گفتم: همه‌ی این‌ها هم‌شهری من هستند و من باید برایشان از جانم مایه بگذارم. با ماشین به مسیرهای نزدیک می‌رفتم و کار خدمت‌رسانی به خانواده‌های رزمندگان را انجام می‌دادم و اگر مسیر دور بود، به اتفاق پسرم، محمدصالح، آن‌ها را به خانه‌هایشان می‌رساندم.

دیگر همه‌ی اهالی رابر که سر و کاری با جبهه داشتند، من را کم‌وبیش می‌شناختند.

انتهای پیام/


گزارش خطا

ارسال نظر
تازه‌ها
طراحی و تولید: ایران سامانه